Personal Profile

Grace Kurie Endic
Central Mindanao University
jjazz632@gmail.com
090682876544

Gwyn Dale Antipuesto
Central Mindanao University
 Gwyndalegarciaantipuesto@gmail.com
09384485869

Joy Salcedo
Central Mindanao University
joysalcedo902@gmail.com
09269865844

A Choice

Letting go of him

Is always be in my choice

Because I love him

                         - Gwyn-

Takot

Sa bawat panahon na lumipas
Akala ko lumipas rin ang nararamdaman ko
Akala ko mawawala rin to
Pero nagkamali ako
Lumalim ang pag tingin ko para sayo.
Simula bata palang tayo
Unang kita ko palang sayo
Nahulog na ang loob ko.
Natatakot akong sabihin sayo
Dahil alam Kong wala nang pag asa pa
At Ayaw kong masira ang pagkakaibigan nating dalawa
At lalong
Ayaw kong makasira nang relasyon.
Kayat ano pang sense kung sasabihin ko sayo
Wala namang magbabago
Sana masaya ka sa piling niya, mahal ko.


                                                     - Gwyn-

ENJAMBMENTS: DESTINED

As love and hate collide

There were two of us betide.

They makes our love

Stronger as chains.

                           -Grace-

ENJAMBMENT: Roses

How beautiful are roses

That blooms under

In the light of the sun,

Seeing them

Made my day complete.

Love to touch

Their thorns with

My hands full of callous,

Giving them

As gift to my love ones

Make me happier.

                       -Joy-

FREE VERSE: Kalayaan

Malaya, malaya, malaya

O kay gandang salita

Lalo na pag talagang tinatamasa

Sinasabing malaya ang bansang Pilipinas

Oo, malaya na sa pananakop ng mga Espanyol, Amerikano’t Hapon ang Pilipinas

Pero talaga bang malaya na ang Pilipinas?

Di pa tayo malaya sa mga sakit ng ating lipunan

Mga korap na nanunungkulan

Mga korap na mamamayan

At ang sistemang bulok na ating nakasanayan

Ang tunay na kalayaan, di lamang nasusukat sa paglayas ng mga mananakop na dayuhan

Ang tunay na kalayaan ay ang paglaya sa mga pulitikong trapo ay gahaman

Ang tunay na kalayaan ay ang paglalakad sa daan ng walang pangambang madukutan

Ang tunay na kalayaan ay ang mga batang nakakapag-aral sa eskwelahang hindi barat sa mga guro’t kagamitan

Ang tunay na kalayaan ay ang pagkakaroon ng mga maralitang Pilipino ng pagkaing sapat sa hapag kainan

Ang tunay na kalayaan ay ang pagkakaroon ng mga Pilipino ng magandang kabuhayan sa lupang sinilangan

Ang tunay na kalayaan ay ang pagtangkilik at pagsuporta sa mga produktong sariling atin

Ang tunay na kalayan ang kakayahan ng ating bansa na makatayo sa sarili nitong mga paa sa ano mang sitwasyon at panahon

Oo, malaya tayo sa kamay ng mga dayuhan

Pero hanggang doon nalang ba ang ating kalayaan?

Huwag nating sayangin ang kalayaang ipinaglaban ng ating mga bayani

Kalayang ipinaglaban hanggang kamatayan upang kasarinlan ng bansa ay mabawi

Hindi sapat ang kalayaan sa mga dayuhan, sapagkat ito’y simula pa lamang

Pero sa ilang dekadang nagdaan, pag-alpas sa simula’y di maisakatuparan

Di makausad, di makalaya sa dilim ng nakaraan.

                                                                                                                                          -Joy-

HAIKU: Nature so Wondrous

Skies are blue, I know

It is beautiful to watch

Filled with fluffy clouds

Flowers are blooming

Love to see them everywhere

Each one is pretty

I can’t imagine

How awesome our nature is

Wondrous things anywhere

                                  -Joy-

SONNET: The Love that Fades

He chose her because of her prettiness

That captured his eyes in just in first glance,

Leaving the other because of ugliness

So, he made the right things to be balance.

His choices were unreasonable,

Hurting somebody will never be good,

Crying over for a hurtful heartbreak,

Is the most foolish and silly thing to crake,

But love is the ultimate reason

Why people can do such things like hurting,

Living with love for happiness common,

But, in the end it will be the hurtful thing

What a sad reality for us to think

That love will fade in just in one blink,

                                                  -Joy-

YOU

When I first saw you

I thought it was you.

I thought you were the one

But I was wrong when I thought.

When I saw you with her

My heart is ache so well

I thought I can’t recover

But I was so right when I discover.

                                      -Gwyn-

SONNET: LET IT BE YOU

May let it be thy hands for me to hold,

Making me to stand in the night so cold.

Let it be thy arms who will keep me warm,

Protect me from harm and stop me this cram.

Let it be thy eyes who will help me see,

Always be my guide in reaching our Thee.

Let it be thy ears who will always hear,

Becoming the listener of my fear.

Let it be thy mind who will help me find

The truth so kind even if I’m so blind.

Let it be thy heart that won’t torn apart,

Making as part of your lovely art.

Let it be you God who will teach me good

Who will be at my side to live in happy life.

                                                   -Grace-

PROSE POEM: The Young Father

Once, he was a joyous boy who would want to have an enjoyable life. He was a boy that has everything in his whole life but things had changed when he encountered the biggest challenge in his life. He then realized that life is not easy to handle when he became a young father. The joyous boy had changed in to a serious and responsible man. He doesn’t care what other people would say to him when he became a young father. Because of being a young father that has many responsibilities to sustain the needs of his child, his manly beauty transformed like an old man who works in a construction site. Even if his life turned upside down, he never gave up on his responsibilities of being a young father and he continued to be a man to full of responsibilities.

                                                                                                                                                -Joy-

MY BESTFRIEND MY SISTER

Ang saya

Ang saya saya mong tignan

Ang Mukha mong kay gandang pagmasdan

Parang Anghel na hindi maiwas iwasan

Ikaw yung taong masarap kasama

Ikaw yung taong laging nagpapasaya

Kahit Maraming problema

Ikaw yung papangarapin nang lahat

Kapag makilala at makasama

Masaya ako dahil masaya ka

Masaya ako dahil nahanap mo na ang para sayo

Masaya ako dahil may tao nang magpapaligaya sayo hindi lang ako

Masaya ako para sayo

Masaya ako para sayo kaibigan ko.

Alam mo ang ganda mo

Ang ganda mong pagmasdan

Sa puting telang suot2 mo

Sa bulaklak na hawak2 mo

Bagay na bagay sayo

Sana sa pag iisa niyo sa araw nato

Hindi mo ako makakalimutan

Sana hindi magbago ang samahan Nating dalawa

Sana katulad parin nang dati.

You were always be here in my heart

My bestfriend, my sister.

                                                                                                                                        -Gwyn-

PROSE POEM: ALAALANG NAWALA

Walong taon na ang lumipas ngunit bakit hindi ko pa rin maalala ang nakalipas. Gabi-gabi sa aking pagtulog pilit na bumabalik ang bangongot ng kahapon. Pilit pa rin akong hinahabol ng alaalang kailanman ma’y hindi naglaho sa aking puso. Pilit pa ring bumabalik ang araw na yaon. Araw na siyang bumago sa buhay ko. Araw na siyang sumakop sa aking buong pagkatao.  Akala ko huli araw na iyon ng buhay ko. Akala ko nga nang mga panahon na iyon ay hindi na ako mabubuhay... Pero himala! Buhay na buhay pa rin ako hanggang ngayon hindi nga lang makaalala. Bakit nga ba hindi ko iyon maalala? Itinadhana nga ba na dapat hindi ko na lamang iyon maalala? Sabi ng doktor Permanent Selected Amnesia lang daw iyon pero bakit ganoon, ramdam ko na parang may kulang? Bakit parang hindi ako masaya? Ramdam ko kasi na parang may parte ng aking pagkatao na nawala. Bakit ganoon ang nararamdaman ko? Senyales kaya ito na makaalala pa ako? Masasagot pa kaya ang mga tanong sa aking isipan?

Bakit palaging sumasagi sa aking isipan ang katanungan na “Bakit may kulang?”. Sa gabi tuwing ako’y nakatihayang natutulog ay  binabangongot ako. Binabangongot ako ng pangyayaring yaon na kung saan ay nakahiga ako, nakatihaya, nakatingin sa langit kasabay ang pagputi ng lahat na aking mga nakikita subalit nakapikit naman ang aking mga mata. Sa katunayan nga tuwing ito’y nangyayri ay parang may pumipiga sa aking puso. Siguro”y hatid nito ang isang napakasakit na alaala. Sabi pa nga ng aking Ina ay palagi raw itong nangyayari sa akin. Ayon pa sa kaniya, tuwing nangyayari raw ito ay sumisigaw ako, umiiyak at nanginginig ang aking buong katawan. Kaya nga dalangin ko na sana’y makaalala na ako para na rin mabigyang kasagutan ang lahat ng mga katanungang bumabagabag sa aking buhay. Kita ko kasi ang sakit sa mga mata ni Ina tuwing ako’y nahihirapan. Permanent Selected Amnesia lang naman ito pero bakit ganoon? Bakit ba sa bawat pagtulog ko ay nangyayari ito? Datapuwat sa aking bangongot ay puro puti lang naman ang aking nakikita. Ngunit bakit parang may kirot akong nararamdaman na para bagang ang pangyayaring iyon ay isang nakapanlulumong alaala.

        Siguro may nangyaring masama sa akin nang mga oras na yaon. Siguro may tumulak sa akin doon pero bakit naman? Siguro naging makulit ako kaya nangyari iyon. Baka ako pa mismo ang dahilan kung bakit ako nahulog doon. Siguro may kasama ako sa mga oras na iyon o baka naman ako lang mag-isa. Datapuwat paano naman ako mahuhulog doon kung ako lang mag-isa? Paano nga ba ako nahulog doon? Paano ba nabagok ang aking ulo? May kasama nga ba ako? Ako lang ba mag-isa? Ano kaya ang mangyayari kong hindi iyon nangyari? Posible kaya na mas naging maayos ang buhay ko ngayon kung hindi iyon nanagyari? Posible kaya na hindi na maghihigpit si Ina? Posible kaya na hindi na sasakit ang aking ulo? May mas magandang buhay kaya ako ngayon? Malalaro ko kaya ang mga larong pambata na ipinagbawal sa akin ni Ina? Ano kaya ang mangayayari sa’kin kung hindi iyon ang nangayri? Iyan ang mga katanungang labis na bumabagabag sa aking buhay. Mga katanungang nais kong masagot subalit may tanong na matagal ko ng inaasa-asam na masagot at iyon ay ang, “Makakaalala pa kaya ako?”.

                                                                                                                                                 -Grace-

FREE VERSE: CHASING TIME

Sa umaga’y ikaw ang hinahabul-habol, pinakikiusapang bagalan mo muna ang iyong takbo, pinapasalamatan kung nakaabot sa opisina ng sakto sa alas otso. Nakakahinga naman ng maluwag pag nauuna sayo. Pagpatak ng alas onse pakiusap nama’y bilisan mo, sikmura ko’y gutom na kakahintay sa sayo. Di na maka pokus sa aking trabaho, pagkain na lamang ang nasa isip ko.

Sa pagnanghalian muli paki-usap ko, bagalan mo na naman ang iyong takbo. Para isang oras na break masulit ko at kahit sandali maka-idlip ako.

Pagdating ng dapit hapon ang bagal na naman ng takbo mo. Siguro’y pagod kana sa mga paki-usap ko. Pero gusto ko ng umuwi, utang na loob bilisan mo. Gusto ko ng humiga sa alambot na kama ko, pero sa mga pakiusap ko ay natutunan ko, na ikaw ay ginawa di para hintayin ako. Ating kapalara’y tanggap ko na… Ikaw ang hinahabol, ako dapat ang humahabol.

                                                                                                                                                 -Joy-

FREE VERSE: SMILE

A smile costs nothing, but gives much. It enriches those who give it. It takes but a moment, but the memory of it sometimes lasts forever. None is so rich or mighty that he can get along without it. And none is so poor but that he cannot be made richer by it. A smile creates happiness in the home, promotes good well in business, and is the cornerstone of friendship. It can perk up the weary, bring cheer to the dis-courage, sunshine to the sad and it is nature’s best antidote for trouble. Yet it cannot be bought, begged, borrowed, or stolen, for it is something that is of no value to anyone until it is given away. When people are too tired to give you a smile, give them one of yours. No one needs a smile too much as he who has none to give. So smile in every living.

                                                                                                                                                  -Gwyn-

FREE VERSE: IF ONLY I KNEW

Ever since I was born, I was so unsure about what course I like the most

My mind says, “You’re good for a lawyer.” but my heart says, “Architect suits you better.”

Am I really destined to be a lawyer as my family and mind says?

Perhaps, to be called as Architect Grace sounds better.

What now? Will I ever choose my mind over my heart?

I am really confused! I don’t know what to do,

I was given two choices to tackle about: a lot of risk to take

If only I knew which was which, then probably I’ve known what to make.

If only I knew what to chose then probably I will never be so confused

If only I knew what really suits me most, I wouldn’t feel like i’m in a deadlock post

If only I knew taking course was hard as this might as well transform myself into a chocolate kiss

If only I knew myself better then

maybe it’ll never be harder

If only I knew what right track to have maybe I won’t have this blab

If only I can be two persons at the same time

If only I can be both attorney and architect in the same line

Maybe...

I will never be so frustrated and suffocated like this.

                                                                                                                                           -Grace-